Hnignun íslenskrar menningar

 

Ég lauk nýlega viđ lestur bókarinnar Útlaginn eftir Jón Gnarr. Ég var, eins og vćntanlega margir fleiri, ađ vonast til ţess ađ í bókinni vćri einhver húmor eđa eitthvađ skemmtilegt. Ţađ reyndist ekki vera. Ég ţjösnađist ţó áfram, var mjög oft kominn á tćpasta vađ međ ađ hćtta lestrinum en hélt ţó í vonina lengi vel. Skemmst er frá ţví ađ segja ađ ţađ er enginn húmor í bókinni. Hiđ eina sem átt hefur ađ vera fyndiđ, er annars vegar ţegar höfundurinn hćđist ađ fólki sem hefur orđiđ undir í lífsbaráttunni, vistmönnum í Arnarholti á Kjalarnesi, ţar sem Jón „vann“ á milli ţess sem hann reykti, drakk, dópađi og flekađi konur. Hins vegar fer hann lítillćkkandi orđum um verksmiđjufólk og ađra ţá sem vinna erfiđisstörf, störf sem honum sjálfum stóđ til bođa en ţóknađist ekki ađ gegna. Frekar kaus hann ađ vera á bótum og flćkjast um í tilgangsleysi. Honum virđist ţannig bćđi hafa veriđ um megn ađ vinna mannsćmandi störf og stunda nám. Ritmál bókarinnar er vćgast sagt flatneskjulegt. Umfjöllunarefniđ er ađ stórum hluta til kynfćri karla og kvenna, kynlíf, sukklíf og pönkhljómsveit sem fáir hafa heyrt minnst á.  Ađ láta sér til hugar koma ađ ţessi mađur eigi erindi á Bessastađi hlýtur ađ vera lélegur brandari, en ef ekki ţá hlýtur illa ađ vera komiđ fyrir íslenskri menningu, kannski upphafiđ ađ alvarlegri hnignun hennar.


mbl.is Jón Gnarr er „til alls vís“
Tilkynna um óviđeigandi tengingu viđ frétt

« Síđasta fćrsla

Bćta viđ athugasemd

Ekki er lengur hćgt ađ skrifa athugasemdir viđ fćrsluna, ţar sem tímamörk á athugasemdir eru liđin.

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband